We volgen de (fictieve) Italiaanse president Mariano De Santis, jurist van huis uit, gedurende de laatste maanden van zijn ambtstermijn. Hij geniet een reputatie als ‘de man van gewapend beton’. Is dat echt of slechts een façade? Voordat hij met pensioen gaat, buigt hij zich nog over een controversiële euthanasiewet en over de gratieverzoeken van twee moordenaars. De film gaat over morele vraagstukken, maar regisseur Sorrentino toont ons (opnieuw) ook een portret over een man op leeftijd die de balans opmaakt. In La Grazia tikt de tijd onverbiddelijk door. We voelen de melancholie en het rustig terugkijken dat hiermee gepaard gaat. En zoals altijd toont Sorrentino zich een liefhebber van ingetogen schoonheid en uiterlijk vertoon. Een mooie, beschouwende film over ouder worden, twijfel en veranderende tijden. Servillo’s prachtrol kreeg terecht de acteerprijs in Venetië.
