In L’Engloutie (de verzonkene) gaat de idealistische lerares Aimée in de laatste dagen van 1899 naar een gehucht hoog in de Franse Alpen om de kinderen daar kennis bij te brengen. In de winter komt de zon er maar even boven de bergen uit. De grond is bevroren en de vrouwen zijn in het dal aan het werk. In het gehucht is voor de mannen nu vrijwel niets te doen. Kort daarvoor, in 1882, was de leerplicht ingesteld. Aimée brengt er met haar komst niet alleen onderwijs, maar ook nieuwe ideeën en ontwikkelingen van elders, iets waar de dorpelingen niet op zitten te wachten. L’Engloutie is hiermee bijna een sfeervol antropologisch werk over een vooruitstrevende onderwijzeres die in een afgelegen en bijgelovig dorp worstelt met tradities en bijgeloof.
